Tomografia kręgosłupa a rezonans kręgosłupa – czym różnią się te badania?

Tomografia kręgosłupa a rezonans kręgosłupa – czym różnią się te badania?

Tomografia kręgosłupa a rezonans kręgosłupa – czym różnią się te badania? https://tkmedica.pl/wp-content/uploads/2026/10/Porownanie-TK-i-MR-kregoslupa-1024x576.png 1024 576 "TK MEDICA" Sp. z o.o. "TK MEDICA" Sp. z o.o. //tkmedica.pl/wp-content/uploads/2020/09/TkMedica-logo.svg

Tomografia komputerowa (TK) i rezonans magnetyczny (MR) kręgosłupa to dwie metody obrazowania, które pozwalają oceniać różne struktury anatomiczne i procesy chorobowe. TK szczególnie dokładnie przedstawia szczegóły budowy kostnej, w tym złamania i zmiany zwyrodnieniowe kręgów. Rezonans magnetyczny umożliwia natomiast bardziej szczegółową ocenę rdzenia kręgowego, krążków międzykręgowych, korzeni nerwowych, szpiku kostnego i wielu tkanek miękkich. Nie oznacza to jednak, że przy każdym bólu pleców rezonans będzie lepszym wyborem. Najważniejsze jest ustalenie, jakiej nieprawidłowości poszukuje lekarz i która metoda może ją najdokładniej przedstawić.

Odpowiedź na pytanie „TK czy rezonans kręgosłupa?” zależy od objawów, wyniku badania lekarskiego, podejrzewanej choroby, ewentualnego urazu i wcześniejszego leczenia. Znaczenie mają również bezpieczeństwo, obecność implantów, możliwość pozostawania nieruchomo oraz pilność diagnostyki. Poniżej wyjaśniamy, jak działają obie metody, czym różnią się uzyskiwane obrazy i dlaczego TK oraz MR nie zawsze mogą być stosowane zamiennie.

Tomografia kręgosłupa a rezonans kręgosłupa – czym różnią się te badania?

Jak działają TK i MR kręgosłupa?

Tomografia komputerowa: obrazy tworzone za pomocą promieniowania rentgenowskiego

Tomografia komputerowa wykorzystuje promieniowanie rentgenowskie do uzyskiwania szczegółowych obrazów przekrojowych ciała. Podczas skanowania lampa rentgenowska i układ detektorów rejestrują dane, z których komputer rekonstruuje obrazy badanego obszaru. Można je następnie analizować w różnych płaszczyznach oraz przygotowywać rekonstrukcje przestrzenne. W diagnostyce kręgosłupa pozwala to ocenić między innymi kształt kręgów, przebieg szczelin złamania, ustawienie fragmentów kostnych i relacje pomiędzy elementami kostnymi.

Poszczególne tkanki w różnym stopniu osłabiają promieniowanie rentgenowskie. Kość wykazuje duże różnice gęstości względem otaczających tkanek, dlatego TK umożliwia bardzo dokładną ocenę jej budowy. Badanie może również uwidaczniać niektóre nieprawidłowości tkanek miękkich, w tym część zmian krążków międzykręgowych, ale zwykle gorzej różnicuje rdzeń kręgowy i struktury nerwowe niż rezonans magnetyczny. TK nie służy więc wyłącznie do obrazowania kości, choć właśnie szczegóły kostne należą do jej największych zalet.

Rezonans magnetyczny: pole magnetyczne i fale radiowe

Rezonans magnetyczny wykorzystuje silne pole magnetyczne i impulsy fal radiowych do uzyskiwania sygnałów pochodzących przede wszystkim od jąder wodoru obecnych w tkankach. Na podstawie tych sygnałów aparat tworzy obrazy o różnym kontraście tkankowym. Dzięki temu możliwe jest szczegółowe różnicowanie struktur o zbliżonej budowie anatomicznej, ale odmiennych właściwościach fizycznych, na przykład prawidłowego rdzenia kręgowego i niektórych zmian chorobowych w jego obrębie.

Podczas rezonansu wykonuje się kilka serii obrazów, nazywanych sekwencjami. Poszczególne sekwencje dostarczają uzupełniających się informacji, na przykład o budowie krążków międzykręgowych, obecności płynu, obrzęku szpiku kostnego lub zmianach w rdzeniu kręgowym. MR nie wykorzystuje promieniowania jonizującego. Nie oznacza to jednak braku ograniczeń bezpieczeństwa. Przed badaniem konieczna jest między innymi weryfikacja wszczepionych urządzeń medycznych, implantów i niektórych metalicznych ciał obcych.

Najważniejsze różnice — porównanie TK i MR kręgosłupa

Porównanie podstawowych cech tomografii komputerowej i rezonansu magnetycznego kręgosłupa
Cecha Tomografia komputerowa — TK Rezonans magnetyczny — MR
Technologia Promieniowanie rentgenowskie i komputerowa rekonstrukcja obrazów przekrojowych. Silne pole magnetyczne, fale radiowe i rejestracja sygnałów z tkanek.
Promieniowanie jonizujące Jest wykorzystywane; badanie powinno mieć uzasadnienie medyczne, a dawka podlega optymalizacji. Nie jest wykorzystywane.
Struktury kostne Bardzo dokładna ocena warstwy korowej kości, złamań, odłamów kostnych i zwapnień. Dobra ocena szpiku kostnego, obrzęku i naciekania; mniej szczegółowy obraz drobnych struktur warstwy korowej niż w TK.
Tkanki miękkie Możliwa ocena wybranych zmian, ale z ograniczeniami dotyczącymi rdzenia, więzadeł i korzeni nerwowych. Zwykle dokładniejsza ocena rdzenia kręgowego, krążków międzykręgowych, więzadeł i struktur nerwowych.
Czas Zwykle krótszy; samo skanowanie często trwa kilkanaście lub kilkadziesiąt sekund. Zwykle dłuższy; wymaga wykonania kilku lub kilkunastu sekwencji obrazowania.
Warunki badania Stół przesuwa się przez stosunkowo krótki otwór aparatu. Pacjent zwykle leży w tunelu aparatu; badaniu towarzyszą głośne dźwięki i konieczność dłuższego bezruchu.
Implanty Metal może powodować artefakty, ale nie stwarza zagrożeń wynikających z silnego pola magnetycznego. Konieczna jest kwalifikacja konkretnego implantu; niektóre urządzenia wymagają szczególnych warunków badania lub uniemożliwiają MR.

Tabela przedstawia najważniejsze różnice techniczne i diagnostyczne pomiędzy obiema metodami. W praktyce dokładność oceny zależy również od protokołu, badanego odcinka, rodzaju zmian i jakości obrazów. Nie zawsze bardziej szczegółowy obraz jednej tkanki oznacza lepszą odpowiedź na pytanie kliniczne. Właściwy wybór metody ma więc większe znaczenie niż ogólne porównanie możliwości aparatów.

Kości, dyski, nerwy i rdzeń — co pokazują badania?

Kręgi, złamania i zmiany kostne

Tomografia komputerowa bardzo dokładnie uwidacznia warstwę korową kości, beleczki kostne oraz wzajemne ustawienie elementów kręgosłupa. Umożliwia ocenę złamań, przemieszczeń odłamów, zmian zwyrodnieniowych, osteofitów, czyli wyrośli kostnych, oraz kostnych przyczyn zwężenia kanału kręgowego. Ma duże znaczenie w ocenie wielu urazów kręgosłupa, planowaniu wybranych zabiegów operacyjnych i kontroli struktur kostnych po leczeniu.

Rezonans magnetyczny dostarcza natomiast szczegółowych informacji o szpiku kostnym znajdującym się wewnątrz kręgów. Może wykazać obrzęk szpiku towarzyszący świeżemu urazowi, złamaniu niewidocznemu w standardowym RTG, zmianom zapalnym lub naciekowym. W odpowiednim kontekście pomaga również różnicować niektóre złamania świeże i przewlekłe. Stwierdzenie, że TK pokazuje kości, a MR wyłącznie tkanki miękkie, jest więc nieprawidłowym uproszczeniem.

Krążki międzykręgowe i korzenie nerwowe

Krążki międzykręgowe, potocznie nazywane dyskami, znajdują się pomiędzy trzonami kręgów i uczestniczą w przenoszeniu obciążeń. Rezonans umożliwia ocenę ich budowy, uwodnienia, wysokości oraz zmian zwyrodnieniowych. Pozwala również uwidaczniać wypukliny i przepukliny krążków międzykręgowych oraz określać ich relację do worka oponowego i korzeni nerwowych. Ma to znaczenie przy diagnostyce objawów sugerujących ucisk lub podrażnienie struktur nerwowych, takich jak ból promieniujący do kończyny, zaburzenia czucia czy osłabienie mięśni.

Tomografia może również wykazywać część przepuklin krążków międzykręgowych, zwężeń kanału kręgowego i otworów międzykręgowych. Jeśli jednak zasadniczym celem jest szczegółowa ocena krążka, korzeni nerwowych oraz innych struktur miękkotkankowych, MR jest zwykle bardziej przydatny. TK może natomiast dokładniej przedstawić udział zmian kostnych, takich jak osteofity i przebudowa stawów międzykręgowych, w powstawaniu ucisku. Należy przy tym pamiętać, że sama obecność wypukliny lub przepukliny w obrazie nie oznacza automatycznie, że jest ona przyczyną dolegliwości.

Rdzeń kręgowy, więzadła i tkanki przykręgosłupowe

Do bezpośredniej oceny rdzenia kręgowego podstawową metodą jest rezonans magnetyczny. Pozwala on określić, czy dochodzi do ucisku rdzenia, oraz uwidocznić wiele zmian w jego wnętrzu, które nie są dostatecznie widoczne w standardowej TK. MR ma także istotne znaczenie w ocenie więzadeł kręgosłupa, tkanek przykręgosłupowych oraz wybranych zmian zapalnych, zakaźnych i nowotworowych. W określonych wskazaniach może być konieczne podanie środka kontrastowego.

U dorosłych rdzeń kręgowy kończy się zazwyczaj na poziomie pierwszego lub drugiego kręgu lędźwiowego. Poniżej znajdują się korzenie nerwowe tworzące ogon koński. Ich ucisk również najlepiej ocenia się odpowiednio zaplanowanym rezonansem. Zakres badania powinien jednak odpowiadać podejrzewanej lokalizacji problemu. MR odcinka lędźwiowego nie zastępuje diagnostyki odcinka szyjnego czy piersiowego, jeżeli objawy wskazują na zmianę położoną wyżej.

TK czy rezonans kręgosłupa — od czego zależy wybór?

Po urazie: szybka ocena kości i ewentualna diagnostyka uzupełniająca

W przypadku istotnego urazu kręgosłupa tomografia komputerowa często stanowi podstawowe badanie obrazowe, ponieważ szybko i szczegółowo przedstawia struktury kostne. Pozwala określić lokalizację oraz przebieg złamania, stopień przemieszczenia odłamów i ewentualne zwężenie kanału kręgowego przez fragmenty kostne. Nie oznacza to jednak, że każda osoba po urazie musi mieć wykonaną TK. Decyzję podejmuje się na podstawie mechanizmu urazu, objawów, wieku i oceny klinicznej, zgodnie z zasadami kwalifikacji do diagnostyki obrazowej.

Jeżeli po urazie istnieje podejrzenie uszkodzenia rdzenia kręgowego, więzadeł, krążków międzykręgowych lub innych struktur miękkotkankowych, konieczne może być dodatkowe wykonanie MR. Prawidłowy obraz kości w tomografii nie wyklucza wszystkich urazowych uszkodzeń neurologicznych i więzadłowych. W takich sytuacjach TK oraz MR mogą się uzupełniać. Przy poważnym urazie lub nowych objawach neurologicznych diagnostyka powinna odbywać się w odpowiednim trybie medycznym, a nie w ramach planowej rezerwacji badania.

Ból pleców i objawy związane z uciskiem nerwów

Sam ból kręgosłupa nie przesądza o konieczności wykonania TK lub MR. W wielu przypadkach nieswoistego bólu pleców, bez niepokojących objawów i czynników ryzyka, natychmiastowe obrazowanie nie jest potrzebne. Lekarz uwzględnia czas trwania i charakter dolegliwości, przebieg leczenia, obecność zaburzeń neurologicznych oraz to, czy wynik badania może wpłynąć na dalsze postępowanie.

Jeśli istnieją wskazania do obrazowania, a podejrzenie dotyczy przepukliny krążka międzykręgowego, ucisku korzenia nerwowego lub innych zmian tkanek miękkich, zwykle preferuje się MR. Tomografia może być przydatna przy podejrzeniu zmian kostnych albo wtedy, gdy wykonanie rezonansu jest niemożliwe lub niewskazane. W TK MEDICA dostępna jest tomografia komputerowa kręgosłupa lędźwiowo-krzyżowego. Wybór tej metody i konkretnego odcinka powinien wynikać ze wskazania diagnostycznego, a nie wyłącznie z szybkości dostępnego terminu.

Podejrzenie infekcji, nowotworu lub problemu po operacji

Przy podejrzeniu zakażenia kręgosłupa, zmian nowotworowych, naciekania szpiku kostnego lub zajęcia struktur kanału kręgowego rezonans magnetyczny jest często metodą szczególnie przydatną. Umożliwia ocenę szpiku, krążków międzykręgowych, rdzenia, struktur nerwowych i otaczających tkanek miękkich. W wybranych wskazaniach stosuje się kontrast gadolinowy. TK może stanowić uzupełnienie diagnostyki, zwłaszcza gdy potrzebna jest dokładniejsza ocena zniszczenia lub przebudowy kości.

Po operacji kręgosłupa dobór metody zależy od rodzaju zabiegu, zastosowanych implantów i podejrzewanego powikłania. TK może być przydatna do oceny położenia śrub, prętów i innych elementów stabilizacji oraz zrostu kostnego. MR umożliwia ocenę struktur nerwowych, tkanek miękkich i niektórych powikłań pooperacyjnych. Metalowe elementy mogą powodować artefakty w obu metodach, a przy MR wymagają także odpowiedniej kwalifikacji bezpieczeństwa. Dokumentację operacji i implantów warto przekazać już przed rejestracją.

Czas i przebieg badania

Dlaczego tomografia jest zwykle krótsza?

Podczas tomografii komputerowej pacjent leży na ruchomym stole, który przesuwa się przez otwór aparatu. Dane są rejestrowane bardzo szybko, dlatego samo skanowanie wybranego odcinka kręgosłupa trwa zwykle krótko. Cała procedura obejmuje jednak również przygotowanie, sprawdzenie dokumentacji i odpowiednie ułożenie pacjenta. W większości standardowych badań kręgosłupa czas pobytu w pomieszczeniu tomografu jest krótszy niż podczas rezonansu.

Krótki czas obrazowania ma szczególne znaczenie u pacjentów z nasilonym bólem, ograniczoną ruchomością lub trudnościami w pozostawaniu nieruchomo. Nie oznacza to jednak, że podczas TK można się poruszać. Ruch może powodować artefakty i zmniejszać wartość diagnostyczną obrazów. Jeśli wskazanie wymaga podania kontrastu lub dodatkowych czynności, całkowity czas procedury może się wydłużyć.

Dlaczego rezonans trwa dłużej?

Rezonans kręgosłupa zwykle trwa dłużej od tomografii, ponieważ do prawidłowej oceny potrzebne jest wykonanie kilku sekwencji obrazowania. Czas zależy od badanego odcinka, liczby ocenianych obszarów, rodzaju protokołu i ewentualnego podania środka kontrastowego. Standardowe badanie jednego odcinka często trwa kilkanaście do kilkudziesięciu minut, ale nie ma jednego czasu odpowiedniego dla wszystkich procedur. Ruch podczas rejestracji może wymagać powtórzenia części obrazów.

Podczas MR aparat wydaje charakterystyczne, głośne dźwięki, dlatego pacjent otrzymuje ochronę słuchu. Personel pozostaje z nim w kontakcie i informuje, jak zgłosić dyskomfort. Klaustrofobia, silny ból lub trudności z utrzymaniem odpowiedniej pozycji mogą utrudniać wykonanie badania, ale nie zawsze je wykluczają. Warto poinformować o takich problemach już podczas rejestracji, aby ustalić dostępne rozwiązania organizacyjne.

Bezpieczeństwo, implanty i kontrast

Promieniowanie w TK i badanie w ciąży

Tomografia komputerowa wykorzystuje promieniowanie jonizujące, dlatego badanie powinno mieć uzasadnienie medyczne, a zakres i parametry skanowania muszą być dostosowane do celu diagnostyki. Nie powinno się wykonywać TK bez wskazań ani rutynowo powtarzać badania wyłącznie dla kontroli obrazu. Nie istnieje jednak jeden uniwersalny limit liczby tomografii, którego przekroczenie automatycznie uniemożliwia dalszą diagnostykę. Ważne są indywidualne korzyści i ryzyko, badany obszar, zastosowany protokół oraz wcześniejsza ekspozycja.

Ciążę lub możliwość ciąży należy zgłosić przed badaniem, szczególnie jeśli planowane jest obrazowanie odcinka lędźwiowego lub okolicy obejmującej miednicę. Ciąża nie oznacza bezwzględnego zakazu wykonania niezbędnej TK, zwłaszcza w sytuacjach nagłych, ale wymaga indywidualnej oceny. MR nie wykorzystuje promieniowania jonizującego i w określonych sytuacjach może stanowić alternatywę. Również rezonans w ciąży powinien jednak wynikać z uzasadnionego wskazania klinicznego, a gadolinowe środki kontrastowe stosuje się wówczas wyłącznie w szczególnie uzasadnionych sytuacjach.

Czy metalowy implant wyklucza rezonans?

Nie każdy implant lub metalowy element znajdujący się w ciele stanowi przeciwwskazanie do MR. Wiele współczesnych implantów może być obrazowanych w określonych warunkach, ale część urządzeń wymaga szczególnych procedur, a niektóre mogą uniemożliwiać bezpieczne wykonanie rezonansu. Znaczenie mają dokładny model, producent, lokalizacja oraz warunki dopuszczenia urządzenia do przebywania w polu magnetycznym. Samo stwierdzenie, że implant jest metalowy lub wykonany z tytanu, nie wystarcza do podjęcia decyzji.

Szczególnej weryfikacji wymagają między innymi rozruszniki serca, kardiowertery-defibrylatory, neurostymulatory, implanty ślimakowe, pompy lekowe, niektóre klipsy naczyniowe i metaliczne ciała obce, zwłaszcza w obrębie oka. Przed MR należy wypełnić ankietę bezpieczeństwa i, jeśli to potrzebne, przedstawić dokumentację implantu. W tomografii metal nie stwarza analogicznego zagrożenia związanego z silnym polem magnetycznym, ale może powodować artefakty utrudniające ocenę sąsiednich struktur.

Kontrast nie jest obowiązkowym elementem każdego badania

Większość standardowych badań kręgosłupa wykonywanych z powodu dyskopatii, zmian zwyrodnieniowych lub podejrzenia niepowikłanego ucisku korzeni nerwowych nie wymaga dożylnego środka kontrastowego. Również wiele badań TK ukierunkowanych na ocenę złamań kostnych wykonuje się bez kontrastu. Podanie preparatu może być potrzebne w określonych wskazaniach, między innymi przy podejrzeniu infekcji, nowotworu, niektórych zmian naczyniowych lub powikłań pooperacyjnych.

W TK stosuje się najczęściej jodowe środki kontrastowe, natomiast w MR preparaty na bazie gadolinu. Są to różne grupy środków o odmiennych właściwościach i zasadach kwalifikacji. Przed ich podaniem należy uwzględnić między innymi wcześniejsze reakcje na kontrast, czynność nerek, możliwość ciąży i inne istotne okoliczności kliniczne. Badanie z kontrastem nie jest automatycznie dokładniejszą wersją badania bez kontrastu. Jego zastosowanie musi wynikać z konkretnego wskazania medycznego.

Jak rozumieć wynik i przygotować dokumentację?

Opis TK lub MR kręgosłupa przedstawia nieprawidłowości widoczne w obrazowaniu, ale nie zawsze pozwala samodzielnie określić przyczynę dolegliwości. Wypukliny krążków międzykręgowych, zmiany zwyrodnieniowe stawów, osteofity i inne odchylenia występują również u osób bez bólu. Dlatego lekarz powinien zestawić wynik z charakterem objawów, ich lokalizacją, badaniem neurologicznym i dotychczasowym przebiegiem leczenia. Rozbudowany opis radiologiczny nie musi oznaczać ciężkiej choroby, a niewielka zmiana może mieć duże znaczenie, jeśli odpowiada za ucisk określonej struktury nerwowej.

Przed badaniem warto przygotować wcześniejsze opisy oraz obrazy TK i MR, najlepiej w formacie umożliwiającym bezpośrednie porównanie. Istotna jest również dokumentacja operacji, wszczepionych implantów i wcześniejszego leczenia. Skierowanie powinno wskazywać badany odcinek kręgosłupa oraz cel diagnostyki, na przykład podejrzenie złamania, ucisku korzenia nerwowego, zakażenia albo oceny zmian pooperacyjnych. Takie informacje pomagają dobrać właściwy protokół.

Jeżeli skierowanie dotyczy TK dolnego odcinka kręgosłupa, informacje o usłudze można znaleźć na stronie badania TK kręgosłupa lędźwiowo-krzyżowego w TK MEDICA. Szczegółowe wymagania dotyczące przygotowania należy potwierdzić w pracowni. Nie należy automatycznie stosować zasad dotyczących innego badania ani samodzielnie zmieniać wskazanego zakresu diagnostyki.

Nowe lub szybko narastające osłabienie kończyn, zaburzenia oddawania moczu lub stolca, utrata czucia w okolicy krocza oraz zaburzenia chodu o nagłym początku wymagają pilnej oceny medycznej. Objawy te mogą wskazywać między innymi na ucisk rdzenia kręgowego lub zespołu ogona końskiego. W takiej sytuacji nie należy czekać na planowy termin TK czy MR. O rodzaju i pilności diagnostyki powinien zdecydować zespół medyczny, a przy nagłych i nasilonych objawach należy skorzystać z pomocy ratunkowej.

FAQ — najczęstsze pytania

Czy rezonans kręgosłupa jest zawsze lepszy od tomografii?

Nie. Rezonans magnetyczny zwykle lepiej uwidacznia rdzeń kręgowy, krążki międzykręgowe, korzenie nerwowe i wiele zmian w tkankach miękkich. Tomografia komputerowa dokładniej przedstawia natomiast warstwę korową kości, złamania, zwapnienia i wybrane zmiany kostne. Jest również zwykle szybsza. Wybór badania zależy od podejrzewanej choroby i celu diagnostyki, a w niektórych sytuacjach potrzebne są obie metody.

Czy tomografia pokaże przepuklinę krążka międzykręgowego?

Tak, TK może wykazać niektóre przepukliny krążków międzykręgowych i ich wpływ na światło kanału kręgowego. Ma jednak ograniczenia w szczegółowej ocenie tkanek miękkich i struktur nerwowych. Jeśli głównym celem diagnostyki jest ocena krążka międzykręgowego, ucisku korzeni nerwowych lub rdzenia, zwykle preferuje się MR, o ile istnieją wskazania do obrazowania i można go bezpiecznie wykonać.

Czy po tomografii trzeba jeszcze wykonać rezonans?

Nie zawsze. Dodatkowy rezonans jest potrzebny przede wszystkim wtedy, gdy pozostaje istotne pytanie diagnostyczne, na które tomografia nie udzieliła wystarczającej odpowiedzi, na przykład dotyczące rdzenia, więzadeł lub korzeni nerwowych. W innych sytuacjach po MR może być potrzebne TK do dokładniejszej oceny struktur kostnych. Kolejne badanie powinno mieć konkretne uzasadnienie medyczne, a nie być wykonywane rutynowo.

Czy na TK lub MR kręgosłupa trzeba być na czczo?

Standardowe badania kręgosłupa bez kontrastu zazwyczaj nie wymagają pozostawania na czczo. Inne zasady mogą obowiązywać, gdy planowane jest podanie środka kontrastowego, sedacja lub dodatkowa procedura. Przed wizytą należy potwierdzić zalecenia w pracowni i nie odstawiać samodzielnie leków. Przygotowanie powinno odpowiadać konkretnemu badaniu, a nie ogólnym wskazówkom dotyczącym wszystkich badań obrazowych.

Czy rezonans można wykonać po operacji ze stabilizacją kręgosłupa?

W wielu przypadkach tak, ale konieczna jest indywidualna kwalifikacja. Znaczenie mają rodzaj i model wszczepionych elementów, dokumentacja zabiegu oraz warunki bezpieczeństwa określone dla implantu. Nawet jeśli badanie można bezpiecznie wykonać, metalowe elementy stabilizacji mogą pogarszać czytelność obrazów w bezpośrednim otoczeniu. W niektórych sytuacjach TK będzie bardziej przydatna do oceny samej stabilizacji i struktur kostnych.

Gdzie znaleźć informacje o TK odcinka lędźwiowo-krzyżowego?

Informacje o badaniu znajdują się na stronie tomografii kręgosłupa lędźwiowo-krzyżowego TK MEDICA. Przed rejestracją należy upewnić się, że wskazany odcinek i rodzaj badania odpowiadają skierowaniu oraz problemowi klinicznemu. Zamiana TK na MR lub odwrotnie nie powinna wynikać wyłącznie z dostępności terminu, ponieważ obie metody dostarczają różnych informacji diagnostycznych.

dr Łukasz Gabig
Autor artykułudr Łukasz Gabig

Nowoczesny sprzęt diagnostyczny

Krótki czas oczekiwania

Wyjątkowa obsługa

Realizujemy badania NFZ

Zarezerwuj wizytę

Chcesz zarezerwować wizytę? Wypełnij formularz, a my wkrótce skontaktujemy się z Tobą w celu omówienia terminu i szczegółów badania.